Pochówek psa, czy można zakopać psa w ogródku Pochówek psa na własną rękę w ogródku jest zabroniony w Polsce przez prawo i mówi o tym art. 162 §1 Kodeksu wykroczeń. Kara może być surowa, bo wynosić aż do 500 zł, jeśli zostanie nałożona przez sąd i 500 zł, gdy właściciel psa zostanie ukarany mandatem. Andrzej S., właściciel psa mieszańca Reksa zgłosił się do Kliniki Uniwersytetu Przyrodniczego w Lublinie. Pies miał około 15,5 roku i cierpiał na problemy z oddawaniem moczu. Zwierzę było od dwóch lat leczone na kamicę układu moczowego. Od dnia zgłoszenia, 29 maja 2018 r., pies był leczony w klinice do 12 lipca 2018 r. W trakcie leczenia nie przeprowadzono diagnostyki w celu ustalenia przyczyny zaburzeń w oddawaniu moczu w pierwszych dniach zaraz po zgłoszeniu tych problemów przez właściciela. Ponadto nie wykonano badań bakteriologicznych wraz z określeniem antybiogramu by zastosować terapię nacelowaną. Badanie bakteriologiczne wykonano dopiero po trzech tygodniach, a samo badanie morfologiczne krwi oraz kompleksowe USG dopiero po czterech tygodniach, - czytamy w opinii biegłego. Najpoważniejsze zarzuty dotyczyły, nie zachowania należytej rzetelności i nieopierania się na współczesnej wiedzy w zakresie medycyny weterynaryjnej, nie korygując i nie dostosowując leczenia do stanu pacjenta, mimo braków postępu terapii, czym naruszono art. 4 i 5 Kodeksu Etyki Lekarza Weterynarii, - czytamy w orzeczeniu winy lekarza weterynarii, Wojciecha G., oraz Mariana M. Lekarze weterynarii Łukasz K. i Jan M. nie przeprowadzili badania klinicznego zwierzęcia przed przystąpieniem do jego leczenia. Natomiast lekarz weterynarii Beata A. niewłaściwie prowadziła dokumentację lekarsko weterynaryjną. Sąd Warszawskiej Izby Lekarsko-Weterynaryjnej jako sąd dyscyplinarny wydał wyrok i wymierzył najniższe z możliwych kary cztery upomnienia i jedną karę nagany dla obwinionych lekarzy weterynarii. W uzasadnieniu sąd napisał „Sąd Warszawskiej Izby Lekarsko – Weterynaryjnej w Warszawie uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwoli na osiągnięcie celów istotnych dla całego środowiska lekarsko-weterynaryjnego jaką jest obrona honoru i dobra zawodu". W opinii pokrzywdzonych kary są nieadekwatne do winy i skandalicznie niskie oraz niesprawiedliwe, gdyż ukarano wszystkich jednakowo, mimo że lekarz, Marian M., zajmował się psem najczęściej. Zastępca Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej podkreślała we wniosku o przedstawieniu zarzutów, że Marian M., był lekarzem najczęściej stykającym się z psem i powinien zauważyć brak efektów leczenia. Ponadto jeden z lekarzy, Wojciech G., był lekarzem prowadzącym psa, a mimo to od początku sprawy nie przyznawał się do jego prowadzenia, wszystko potwierdza zebrany materiał dowodowy. Zastępca Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej Lekarzy Weterynarii musiał ustalać, kto nim był poprzez pytania do kierowników katedr i Klinik Weterynaryjnych Uniwersytetu Przyrodniczego w Lublinie, gdzie władze kliniki wskazały właśnie tego lekarza jako prowadzącego na mocy standardów klinicznych. Naruszenie więzi emocjonalnej Skarżący dowodził, że właściciel będąc związany emocjonalnie z psem jest osobą pokrzywdzoną, gdyż czyny obwinionych lekarzy weterynarii w sposób bezpośredni naruszyły więź emocjonalną ze zwierzęciem. Jednak sąd nie zauważył tej prawidłowości w kontekście przepisów na których opierał swoje postanowienie o odmowie udziału pokrzywdzonego w rozprawie w roli oskarżyciela posiłkowego, przez co właściciel wraz ze świadkiem, (współwłaścicielem) musieli opuścić salę rozpraw i czekać do wyroku na korytarzu bez możliwości aktywnego udziału w rozprawie. Zarzuty apelacji Apelację od wyroku sądu I instancji złożył właściciel psa. Wskazał on w piśmie, że obwiniony lekarz Wojciech G., nie przeprowadził badań dodatkowych zwierzęcia w trakcie terapii mimo braku jej efektów, czym naruszył art. 17 pkt 1 oraz art. 39 pkt 3 Kodeksu Etyki Lekarza Weterynarii. A także, postępując w opisany powyżej sposób naruszył art. 44 Kodeksu Etyki Lekarza Weterynarii polegający na przekazywaniu studentom weterynarii niewłaściwych postaw i sposobów postępowania. Zarzuty te były ujęte we wniosku o ukaranie Wojciecha G., jednakże w orzeczeniu sądu nie zostały one umieszczone. Właściciel zmarłego psa wskazał w apelacji ten brak i uargumentował zasadność tych zarzutów względem tego lekarza weterynarii. Zdaniem skarżącego lekarz weterynarii Wojciech G., "przyczynił się do pogorszenia stanu zdrowia psa, nie udzielając mu wymaganej opieki lekarskiej jednocześnie nie przyznając się do jego prowadzenia, co stało w sprzeczności ze standardami klinicznymi oraz etyką zawodową. Wszystko na oczach studentów, godząc w dobre imię Kliniki oraz całego Uniwersytetu, który tę klinikę prowadzi". Właściciel odniósł się także w apelacji do „skandalicznie niskich kar” dla wszystkich obwinionych lekarzy weterynarii porównując ich kary w kontekście zarzutów gdzie zauważył brak proporcjonalności kary do winy pomiędzy poszczególnymi lekarzami i ich udziału w trakcie leczenia. Ponadto sąd Warszawskiej Izby Lekarsko Weterynaryjnej na rozprawie nie dopuścił do zeznań świadka Beaty W., która była współwłaścicielem zmarłego psa, gdyż z góry uznał wniosek o przesłuchanie o próbę przedłużania postępowania - mówi właściciel psa. Opinia niezależnego eksperta Opinię niezależną w tej sprawie wydał lekarz weterynarii prof. Roman Lechowski z Zakładu Chorób Wewnętrznych Małych Zwierząt SGGW, który analizował związek przyczynowo-skutkowy między brakiem badań a śmiercią psa. Stwierdził on w swojej analizie, że proces diagnostyczny i terapeutyczny prowadzony w klinice był nieprawidłowy. Wdrożone leczenie nie miało uzasadnienia. Co więcej - wypisy z historii leczenia są zdawkowe albo żadne. Nie zostało nawet zdiagnozowane rozpoznanie wstępne. Ponadto profesor Lechowski uważa, że wczesne niewykonanie badań dodatkowych w znaczący sposób wpłynęło na niewykonanie badań dodatkowych. Z drugiej strony, biorąc pod uwagę wiek psa i dotychczasowe choroby nie można stwierdzić w jakim stanie znajdowały się nerki. Ekspert dodaje: "nie można jednoznacznie stwierdzić, że postępowanie diagnostyczno-terapeutyczne przyczyniło się do śmierci psa. Biegły ma wpływ na wyrok W sprawach lekarskich, w tym weterynaryjnych, sądy przykładają dużą wagę do ekspertyz biegłych. Tak było w przypadku obwinionego o błąd w sztuce weterynarza, gdy Sąd Najwyższy w Izbie Karnej, w październiku 2020 r. orzekł, że nie jest też słuszna teza, że skoro w składzie orzekającym znajdują się specjaliści weterynarii, to nie trzeba powoływać biegłego. - Skoro powstały wątpliwości co do rzetelności biegłego, to sąd weterynaryjny musi zasięgnąć opinii innego biegłego i przeprowadzić na nowo postępowanie dowodowe. Zatem opinia poprzedniego biegłego nie może być podstawą wydania nowego orzeczenia - podkreślił sędzia sprawozdawca Tomasz Artymiuk. (sygnatura akt I KK 11/20).

Śmierć ukochanego zwierzaka, który był członkiem rodziny, to poważny żal. Trudno przeanalizować, dlaczego tak się stało, ponieważ właścicielka doznała szoku psycho-emocjonalnego. Szczególnie bolesna jest nagła śmierć psa lub kota. Nagła śmierć zwierzęcia. Śmierć psa lub kota to najtrudniejsza rzecz do przetrwania.

Jeśli masz futrzanego przyjaciela, niewiele jest tak trudnych sytuacji jak poradzenie sobie z jego zwierzaka – to bardzo bolesny i trudny temat. Od pierwszego dnia, kiedy twój zwierzak wchodzi do twojego domu, staje się częścią rodziny. Nikt, kto nie miał nigdy ukochanego zwierzęcia wędrującego wraz z nim przez życie, nie może zrozumieć miłości, którą ta silna więź sprawia, że radzenie sobie, gdy nadejdzie śmierć zwierzaka, jest tak bardzo domowe staje się twoim najwierniejszym przyjacielem, powiernikiem i „ramieniem”, w które możesz płakać. Jednak podobnie jak wszystko w życiu, każde szczęście ma swój koniec – tak samo jest w przypadku szczęścia, które pochodzi z bliskiego związku z ukochanym ludzie decydują się na adopcję kolejnego zwierzaka wkrótce po tym strasznym przeżyciu, podczas gdy inni boją się powtórzyć to samo doświadczenie. Inni po prostu nie wierzą, że mogliby jeszcze kiedyś pokochać innego niedawno przeszedłeś utratę swojego drogiego zwierzaka? Sprawdź poniższe wskazówki, aby dowiedzieć się, co może dać ci pociechę, kiedy wyruszasz na ciemną ścieżkę zwierzaka – jak sobie z nią poradzićKiedy ukochany zwierzak ma umrzeć, tysiące pytań przechodzi przez nasze umysły. Przede wszystkim trzeba na nie odpowiedzieć, abyśmy mogli lepiej poradzić sobie z nadchodzącą śmiercią naszego wiernego przyjaciela. Rzućmy okiem na niektóre z tych pytań i sposób, w jaki możemy im Co wtedy poczuję?Możesz reagować na wiele sposobów na śmierć swojego zwierzaka. Na przykład:WyparcieNadal będziesz widział mordkę swojego zwierzaka w każdym zakątku domu, ponieważ nie jesteś w stanie w pełni zaakceptować faktu, że go już nie ma. Nie martw się i nie spiesz się. Stopniowo uczucie to zniknie i będziesz mógł zaakceptować rzeczywistość swojej że to była twoja wina, że może nie dbałeś wystarczająco o swojego zwierzaka. Jeśli śmierć była spowodowana stanem zdrowia, możesz martwić się, że nie zrobiłeś wystarczająco dużo, aby zorganizować mu nie obwiniaj się o coś co jest nieuniknione. Faktem jest, że zwierzęta, tak jak ludzie, umierają. Gdy nadchodzi ich czas. nic więcej nie można zrobić, aby to zmienić. Trzeba zaakceptować rzeczywistośćGniewMoże się nawet zdarzyć, że się złościsz, na przykład na swojego weterynarza, który opiekował się twoim zwierzakiem na końcu jego dni. Lub może wściekasz się na ruch drogowy, który opóźnił przyjazd do żadna z tych rzeczy nie dzieje się z twojej winy. Najprawdopodobniej, nawet przy innych okolicznościach, twoje zwierzę by Czy ten ból jest normalny?Tak, ból jest całkowicie normalny. Jak powiedzieliśmy już wcześniej, zwierzę staje się częścią rodziny, więc bardzo intensywnie odczuwamy stratę. Może niektórzy ludzie tego nie zrozumieją, ale nigdy nie powinieneś się wstydzić swojego bólu lub próbować go jest podstawowym sposobem radzenia sobie ze stratą i Kto może mnie pocieszyć?Pomyśl o tym, aby zwrócić się do kogoś z rodziny. Znajdź kogoś komu ufasz, lub przyjaciela, który jest także miłośnikiem zwierząt. Dobrym pomysłem może być znalezienie kogoś, kto już przeszedł przez śmierć zwierzęcia człowiek będzie w stanie zrozumieć twoje uczucia i będą współczuć twojej Jeśli mój zwierzak jest poddawany uśpieniu, czy powinienem tam być?Konieczność “uśpienia” zwierzęcia, aby zapobiec jego cierpieniu, może być nawet trudniejsza niż utrata go w wypadku lub z powodu starości. Być może twój zwierzak długo chorował i chcesz mu ulżyć w cierpieniu. Jednak niektórzy ludzie mocno wierzą, że bycie obecnym w końcowych chwilach twojego zwierzaka i trzymanie jego małej łapki, to ostateczny akt miłości i być obecny lub też nie. Prawdą jest, że tak jak każda osoba jest wyjątkowa -każdy związek jest wyjątkowy. Dlatego powinieneś pomyśleć o swoich nerwach. Zastanów się, jak byś się czuł w obu sytuacjach. Jeśli nie uważasz, że jesteś na to gotowy, nie idź. Twoje zwierzę i tak już wie, że je Co mam zrobić ze szczątkami mojego zwierzaka?To jest pytanie, które napełnia właściciela zwierzęcia lękiem. Niektórzy decydują się pochować swojego zwierzaka na podwórku, inni biorą je do kremacji i zatrzymują istnieją firmy, które oferują pogrzeby zwierząt domowych lub oddają prochy twojego zwierzaka w pięknej, dostosowanej urnie do wyboru. Od ciebie zależy wyłącznie to, którą opcję wybierzesz. Poproś o pomoc swojego Jak mogę wytłumaczyć śmierć zwierzaka moim dzieciom?To może być bardzo delikatny temat. Mówią, że uczciwość jest najlepszą polityką i bardzo się z tym zgadzamy. Jednak nadal ważne jest, aby być taktownym w sposobie wyjaśniania, dlaczego nie ma już waszego eufemistycznych słów, takich jak “odszedł”, może po prostu wzbudzić więcej pytań lub sprawić, że dzieci na próżno czekają, aż ich ukochany zwierzak Czy powinienem przyjąć innego zwierzaka?To jest trudne pytanie i tylko ty możesz na nie odpowiedzieć. Zalecamy jednak, abyś pozwolił żeby trochę czasu upłynęło od czasu gdy przydarzyła ci się śmierć zwierzaka. To pomoże rozproszyć pierwszą i najbardziej intensywną falę ten sposób będziesz mógł zaoferować swojemu nowemu futrzanemu przyjacielowi bardziej stabilny dom, w którym jest dużo miłości do zaoferowania.